Thai Value Speculator

Strong managers who make tough decisions to cut jobs provide the only true job security in today’s world. Weak managers are the problem. Weak managers destroy jobs.

“Strong managers who make tough decisions to cut jobs provide the only true job security in today’s world. Weak managers are the problem. Weak managers destroy jobs.” – Jack Welch

หลายวันก่อนตอนเย็น ๆ หลังเลิกงาน มีลูกน้องเดินมาเกาะอยู่ที่ประตูห้องทำงานผม คล้ายมีเรื่องอยากจะปรึกษา แต่ก็ยังกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไร ผมเห็นเขาทำอาการอย่างนี้อยู่สักพัก อดรนทนไม่ได้ ก็เลยตะโกนเรียกให้เข้ามานั่งคุยกันในห้องให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

หลังจากสอบถามจึงได้ความว่าเขากำลังมีปัญหาเรื่องการจัดการกับลูกน้องในทีม มีลูกน้องคนหนึ่งที่ยังขาดความรับผิดชอบ และหลายครั้งความไม่ใส่ใจต่องานทำให้คนอื่นต้องเสียเวลาและทำให้งานเสีย ซึ่งตัวเจ้านายก็ต้องมาคอยตามล้างตามเช็ดเพื่อสางปมปัญหาต่าง ๆ ที่ลูกน้องทำทิ้งไว้

Nothing great in the world has ever been accomplished without passion

“Nothing great in the world has ever been accomplished without passion” – Hebbel

ถ้ามีคนถามผมวันนี้ว่าบริษัทใดในโลกที่ผมชื่นชอบมากที่สุด (ยกเว้นดีแทคนะครับ) ผมคงตอบว่า “กูเกิ้ล”

ผมก็เป็นเหมือนอีกหลายคนในรุ่นเดียวกันที่เวลาเสิร์ชอินเตอร์เน็ตทีไร เหมือนต้องใช้เวลาชั่วกัลปาวสาน กว่าจะหาอะไรเจอ หลายครั้งที่ต้องปวดหัวกับผลการค้นหาที่ตรงข้ามกับความต้องการ อาการประมาณว่า ค้นอย่างหนึ่งแต่กลับได้อีกอย่างหนึ่งเป็นประจำ

หลังจากรู้สึกหมดหวังกับอนาคตการใช้อินเตอร์เน็ตของตัวเอง ผมประกาศเจตนารมณ์ชัดเจนว่าชาตินี้จะไม่ใช้อินเตอร์เน็ตอีกต่อไป “เสียเวลาที่สุด” ผมเคยบ่นกับเพื่อน หลายคนพยักหน้ารับรู้กันหงึกหงัก พร้อมความเข้าใจอย่างสุดซึ้ง เพราะเพื่อนเก่าของผมบางคนไม่เคยแม้กระทั่งคิดจะใช้คอมพิวเตอร์ด้วยซ้ำ!

แต่ความที่เป็นคนดื้อ ผมเริ่มแอบสังเกตลูก ๆ เวลาเล่นเน็ตว่าพวกเด็ก ๆ จะมีปัญหาเหมือนที่ผมมีรึเปล่า ผลก็คือ เปล่าเลยครับ จะว่าไปลูกผมดูสบายอกสบายใจด้วยซ้ำในการนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อ “ท่องไปบนโลกไซเบอร์” โดยเฉพาะลูกชายคนโตของผมซึ่งดูจะหาอะไรในอินเตอร์เน็ตก็เจอในเวลาไม่ถึงอึดใจ อดรนทนไม่ไหว ผมเลยตัดสินใจถามลูกว่าพวกเขาใช้ search engine ตัวไหน ถึงได้ผลฉับไวขนาดนั้น และนั่นคือวันแรกที่ผมได้รู้จักกับกูเกิ้ล

Do not go where the path may lead; go instead where there is no path and leave a trail

“Do not go where the path may lead; go instead where there is no path and leave a trail” – Ralph Waldo Emerson

อาทิตย์ก่อนผมได้รับเชิญไปร่วมงานแถลงข่าวที่หัวหิน เพื่อสรุปภาพรวมความสำเร็จของธุรกิจโพสต์เพดของเรา ถึงจะยุ่งแค่ไหน แต่งานนี้ผมไม่ยอมพลาดแน่ เพราะผมยังจำได้ว่าเมื่อตอนต้นปีเราเคยประกาศไว้ว่าเราจะกระตุ้นให้บริการโพสต์เพด (แบบเหมาจ่ายรายเดือน) กลับมามีชีวิตอีกครั้ง สวนกระแสการฟันธงของผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายที่ว่าบริการโพสต์เพดนั้นมาถึงทางตันแล้ว บางคนถึงขนาดบอกว่าผู้ให้บริการรายหลายเตรียมอพยพลูกค้าแบบจ่ายรายเดือนไปอยู่บนระบบพรีเพด (แบบเติมเงิน) เพื่อเป็นการประหยัดต้นทุน เพราะมองว่าตลาดโพสต์เพดถึงจุดอิ่มตัวแล้ว ไม่มีทางที่จะหาลูกค้าเข้าระบบเพิ่มขึ้นได้ แค่ลำพังดึงลูกค้าไม่ให้ไหลออกนอกระบบก็หืดขึ้นคอแล้ว

ความจริงการคาดการณ์แบบนี้มีมาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว ตอนนั้นทั้งตลาดมีลูกค้าโพสต์เพดอยู่ประมาณ 4 ล้านราย ของดีแทคเองมีอยู่ประมาณ 1.5 ล้าน ผมจำได้ว่าผมกับคุณสันติ (เมธาวิกุล) เคยประชุมเรื่องอนาคตของธุรกิจโพสต์เพดกัน หลังจากฟังนักวิเคราะห์ทั้งหลายจนมึนงงไปหมด ผมก็ให้อำนาจคุณสันติเป็นคนตัดสินใจว่าจะเดินหน้าต่อรึเปล่า

Nothing is too small to know, and nothing is too big to attempt (cont)

“Nothing is too small to know, and nothing is too big to attempt.” – William Van Horne

เนื่องจากตอนนี้เป็นตอนต่อจากคราวที่แล้ว เลยขอใช้ quote เดิมอีกสักครั้งนะครับ

อาทิตย์ก่อนผมเขียนไว้ว่า คำขวัญประจำใจของคนทำงานบริการคือ “ไม่มีอะไรเล็กน้อยเกินไปที่จะรู้ และไม่มีอะไรยิ่งใหญ่เกินไปที่จะพยายาม” เพราะการให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนอื่นมองข้าม คือแต้มต่อที่เพิ่มเสน่ห์ให้กับบริการของเรา ดังนั้น ทุก Touch point จึงสำคัญเท่ากันหมดในการสร้างประสบการณ์ที่ดีให้แก่ลูกค้า

ขอยกตัวอย่างเรื่องใกล้ตัวสักเรื่องหนึ่งนะครับ

เมื่อประมาณสองอาทิตย์ก่อน ผมแอบไปดูการแข่งขันด้านบริการของพนักงาน DTAC Shop มา สนุกสนานมากครับ เพราะคนที่ผ่านเข้ามาถึงรอบตัดเชือกที่กรุงเทพฯ คือคนที่ชนะการแข่งขันระดับจังหวัดและระดับภาคมาแล้ว จากร้าน DTAC Shop 300 กว่าร้านทั่วประเทศ มีคนเข้าร่วมการแข่งขันกว่า 100 คน และคัดให้เหลือแค่ 24 คนเพื่อมาขับเคี่ยวกันในรอบสุดท้าย

Nothing is too small to know, and nothing is too big to attempt

“Nothing is too small to know, and nothing is too big to attempt.” – William Van Horne

วันนี้ผมมีคำถามง่าย ๆ มาให้ลองตอบกันดูครับ

สมมุติว่าคุณเป็นผู้จัดการร้านอาหารแห่งหนึ่ง ระหว่างเดินตรวจตราดูความเรียบร้อย จู่ ๆ ก็มีเสียงแก้วแตกดัง “เพล้ง” สายตาทุกคู่หันมาที่ต้นเสียงซึ่งกำลังร้องไห้จ้า เด็กน้อยผู้น่าสงสารเผลอเอามือไปปัดแก้วน้ำส้มตกพื้น คุณแม่พยายามปลอบลูกให้หยุดร้องด้วยใบหน้าที่แดงก่ำไม่แพ้กัน เพราะอายสายตาที่จ้องมาที่เธอกับลูกเป็นตาเดียว

ในฐานะที่เป็นผู้จัดการร้าน คุณจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไรครับ

ก) รีบสั่งพนักงานให้ไปเอาไม้ถูมาทำความสะอาดพื้นโดยด่วน
ข) รีบเดินเข้าไปดูแลคุณแม่พร้อมน้ำส้มแก้วใหม่
ค) ทั้ง 2 ข้อ

ถ้าคุณเลือกข้อใดข้อหนึ่งที่กล่าวข้างต้น ถือว่าเป็นการให้บริการขั้นพื้นฐานเท่านั้นครับ แต่ลองนึกดูว่ามันจะดีกว่ามั้ย ถ้าคุณเดินตรงไปที่เด็กน้อยคนนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อของคุณเพื่อเช็ดน้ำส้มที่กระเด็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของลูกค้าตัวจิ๋วของคุณอย่างบรรจง

Things turn out the best for the people who make the best of the way things turn out

“Things turn out the best for the people who make the best of the way things turn out” – John Wooden

ผมเชื่อเรื่องชะตาลิขิตเหมือนกัน แต่ไม่ทั้งหมดครับ

คนเราจะเกิดมารวยหรือจนเป็นตัวอย่างหนึ่งที่เราเลือกไม่ได้ แต่ผมเชื่อว่าเราสามารถกำหนดชีวิตหลังจากนั้นได้

ตัวผมเองก็ไม่ได้เกิดมาร่ำรวย ครอบครัวทำฟาร์มเล็ก ๆ ในนอร์เวย์ ตั้งแต่เกิดจนอายุเกือบ 20 ผมไม่เคยเข้าโรงหนังเลย เพราะแถวบ้านไม่มี ไม่เคยเห็นคนต่างชาติจนกระทั่งย้ายมาอยู่ในเมืองหลวง ไม่เคยไปต่างประเทศจนอายุ 30 กว่า

แต่ผมไม่เคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นปมด้อยและไม่เคยโทษโชคชะตา จะว่าไปผมค่อนข้างมีความสุขกับสิ่งแวดล้อมที่เกิดและเติบโตมา มีความสุขกับการที่ต้องทำงานหนัก มีความสุขกับการเป็นเด็กบ้านนอก และมีความสุขกับงานและชีวิตที่เราเลือกเอง

ผมว่าชีวิตคือการเรียนรู้ครับ เรียนรู้ที่จะทำทุกวันให้มีค่า เรียนรู้ที่จะไม่มองข้ามโอกาส และเรียนรู้ที่จะมองโลกในแง่บวก ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไรก็ตาม

Be who you are and say what you feel, because those who mind don’t matter and those who matter don’t mind!

“Be who you are and say what you feel, because those who mind don’t matter and those who matter don’t mind!” – Dr. Seuss

การพูดความจริงหรือการเป็นตัวของตัวเองเป็นเรื่องที่ยากพอดูนะครับ โดยเฉพาะในโลกที่ไม่ค่อยยอมรับความจริงหรือในสังคมที่อยากเห็นทุกคนเหมือนหลุดออกมาจากเบ้าหลอมเดียวกัน

มีหลายครั้งที่เราพบว่าตัวเองอยู่ในฐานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะพูดสิ่งที่คิดออกมาดัง ๆ ก็กลัวคนอื่นจะไม่พอใจ จะแสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมามาก ๆ ก็เกรงว่าจะทำให้คนอื่นหมั่นไส้อีก

แต่ถ้าเราไม่พยายามรักษาจุดยืนและปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามที่คนอื่นคาดหวัง คนที่จะรู้สึกแย่ที่สุดก็คงไม่พ้นตัวเราเอง

ผมรู้ว่าเป็นเรื่องพูดง่ายแต่ทำยาก แต่คงไม่ผิดอะไรที่จะลองนะครับ

เมื่อหลายเดือนก่อนมีคนถามผมว่าจะทำอย่างไรดีถ้าบังเอิญไปรู้ความจริงบางอย่างที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ไม่กล้าบอกเจ้านาย เพราะมันเป็นงานของคนอื่น ซึ่งตนไม่ได้มีส่วนรับผิดชอบอะไรด้วย

Competition is not only the basis of protection to the consumer, but is the incentive to progress

“Competition is not only the basis of protection to the consumer, but is the incentive to progress” – Herbert Hoover

ยังจำโทรศัพท์มือถือเครื่องแรกของคุณได้มั้ยครับ

สิบกว่าปีก่อน ต้องคนมีเงินเท่านั้นถึงจะซื้อมือถือได้ เพราะเครื่องหนึ่งตกหลายหมื่นบาทหรือเป็นแสนเลยทีเดียว รุ่นคลาสสิกเห็นจะหนีไม่พ้นรุ่นกระเป๋าหิ้วกับรุ่นกระติกน้ำ ประมาณว่าใช้ไม่กี่ครั้งกล้ามก็ขึ้นแล้ว แถมค่าโทรยังแพงมหาโหด แค่โทรในกรุงเทพฯ กระเป๋าก็แฟ่บไปเยอะแล้ว ถ้าโทรไปต่างจังหวัดด้วยยิ่งแล้วใหญ่ เพราะสมัยนั้นยังไม่มีอัตราเดียวโทรได้ทั่วประเทศเหมือนทุกวันนี้

นอกจากจะต้องมีเงิน มีร่างกายที่แข็งแรงแล้ว คนใช้มือถือสมัยนั้นต้องมีความอดทนเป็นเลิศอีกด้วย เพราะสัญญาณไม่ค่อยมี เวลาจะโทรทีแทบจะต้องขี่จักรยานหาคลื่นกันให้ควั่ก

เรื่องนี้ถ้าลองเล่าให้เด็กวันรุ่นสมัยนี้ฟัง รับรองส่ายหน้าไม่เชื่อกันเป็นแถว เพราะสิ่งที่เขาเห็นทุกวันนี้แตกต่างกับเรื่องที่เล่าให้ฟังอย่างสิ้นเชิง

Share our similarities, celebrate our differences

“Share our similarities, celebrate our differences” – M. Scott Peck

อีกไม่กี่วันผมก็จะอยู่เมืองไทยครบสี่ปีแล้วครับ เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก

คำถามยอดนิยมที่ผมได้รับอยู่เสมอ คือ มีปัญหาเรื่องการปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมและสไตล์การทำงานแบบไทย ๆ บ้างมั้ย

คำถามนี้จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ถ้าให้ง่ายก็คือบอกไปเลยว่ามีหรือไม่มี แต่ที่ยากก็เพราะว่าผมไม่ได้มองว่าวัฒนธรรมหรือวิธีการทำงานของคนไทยเป็นปัญหาน่ะสิครับ

แน่นอนที่แต่ละประเทศต้องมีวัฒนธรรมและวิธีคิดแตกต่างกันไป แต่แทนที่จะคอยเปรียบเทียบกับสิ่งที่เราเคยชินหรือมองว่าวัฒนธรรมในประเทศใหม่ที่เราไปอยู่เป็นปัญหา ผมว่าเราน่าจะพยายามทำความเข้าใจและเคารพในความแตกต่างมากกว่า

หลายช่วงชีวิตที่ผมต้องใช้ชีวิตอยู่ต่างแดน อาจมีขลุกขลักบ้างในช่วงแรก ๆ แต่ถ้าเราคิดได้ว่าทุกที่ ๆ ไปคือโอกาสที่จะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ได้รู้จักเพื่อนใหม่ ก็น่าจะเป็นกำไรชีวิต

สำหรับเรื่องการทำงาน ถ้าจะมีปัญหา ผมไม่คิดว่ามันเกิดจากความเป็นคนไทย หรือวัฒนธรรมไทยอย่างที่หลายคนชอบอ้าง แต่น่าจะมาจากโครงสร้างและวัฒนธรรมขององค์กรนั้น ๆ มากกว่า

Once you find laughter, no matter how painful your situation might be, you can survive it.

“Once you find laughter, no matter how painful your situation might be, you can survive it.” – Bill Cosby

มีคนถามผมว่าผมมีวิธีจัดการกับความเครียดอย่างไร คำตอบคือ ผมยิ้มให้กับปัญหาครับ

คนที่รู้จักผมจะรู้ว่าผมชอบผิวปาก ร้องเพลง ยิ่งวันไหนมีปัญหาที่ต้องจัดการมาก ผมอาจจะมีการเต้นประกอบจังหวะด้วย!

เพราะเราใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันกับการทำงาน สาเหตุของความเครียดจึงมักมาจากงานที่ทำอยู่

แต่ผมว่าตัวเองเป็นคนโชคดีมากคนหนึ่งที่มักจะได้งานที่ชอบ ทำให้ไม่เคยคิดว่าการมาทำงานคือความเหนื่อยยากแต่อย่างใด

ถึงกระนั้น บางครั้งผมก็มีปัญหาที่คิดไม่ตกเหมือนกัน ซึ่งถ้าปล่อยไว้นานไป อาจนำมาซึ่งความเครียดได้

ถ้ามีปัญหายาก ๆ ที่ต้องแก้ ผมมักจะออกมาเดินเล่น คุยเล่นกับพนักงานบ้าง ก่อนจะกลับเข้าห้องไปคิดใหม่

การได้ยิ้มหรือหัวเราะประกอบกับการมีอารมณ์ขันจะช่วยทำให้หัวสมองปลอดโปร่งขึ้นเยอะเลยครับ

แต่ถ้ายังไม่คิดไม่ตก ผมมีอีกวิธีหนึ่งครับ